Als Doornroosjes nieuwsgierigheid het niet had gewonnen van haar gehoorzaamheid, wat dan? Dan had de prins honderd jaar later vast geen zin gehad om die gerimpelde hoogbejaarde die zij inmiddels geworden was, te kussen.

Als Eva niet gereikt had naar de verboden vrucht, wat dan? Dan had ze voor eeuwig met Adam rondjes gelopen in de hof en waren jij en ik er nooit geweest.

Nieuwsgierigheid is het begin van ontwikkeling, de poort naar de toekomst.

Dus als je een link ziet met 'afblijven', wat doe je dan?

Braaf afblijven natuurlijk!

AFBLIJVEN! (van deze link)

Nog even over de wandelende baarmoeder (zie vorig bericht) als je het niet erg vindt. Wij van Aha hier vroegen ons af hoe dat nou zomaar kan. Is ze niet keurig aan banden gelegd dan? Of was ze dat wel, aanvankelijk, maar is ze na de twee kinderen eens lekker uit de band gesprongen?

Niet dat ik het haar niet gun hoor. Ik houd ook wel van wandelen. Misschien is ze zelfs wel door mijn joggen wat springerig geworden, je kan nooit weten. Maar nu vraag ik me wel af of het hierbinnen net zo'n rommeltje is als om mij heen. Dat als ik ooit geopereerd moet worden, ze eerst alles eruit moeten gooien, om nog enigszins de weg te kunnen vinden.

Of zou ze net doen als het dekbedhoes in de wasmachine? Die slorpt steevast tijdens het draaien alle overige wasgoed op.

Ik moest voor uitstrijkje. Daar houd ik niet zo van en dat is dan zacht uitgedrukt. Vorige keer, andere dokter, was wat al te ruw te werk gegaan. Dat was geen uitstrijkje meer, maar eerder een uithakje of uitsnede. Au! Uiteindelijk vorige maand al mijn moed bijeen geschraapt en een afspraak gemaakt voor deze week. Zuchtend lag ik op de onderzoekstafel mij te concentreren op ontspanningsoefeningen.

Ineens hoor ik ter hoogte van mijn kruis gemompel. "Waar is-nie nou toch? ... Even wat beter bijlichten hoor." De lamp boven mij wordt een stukje verschoven. "Hier zou die toch ongeveer moeten zijn. .... Misschien aan de andere kant.... Nee ook al niet."

"Bent u iets kwijtgeraakt?", vraag ik met een mengsel van belangstelling en ongerustheid. Verhalen van operatiegereedschap dat achterblijft in mensenlichamen doemen op. Kom ik straks niet meer ongestoord langs de scanner op het vliegveld. Ga ik af bij de poortjes van de HEMA.
"Eh, nou," stopt de assistente mijn op hol geslagen angstvisioenen, "dat baarmoeders een eindje gaan wandelen komt wel vaker voor, maar die van u lijkt mee te doen aan de Nijmeegse vierdaagse: ik kan haar nergens vinden."
"Ik denk dat ze een beetje bang voor u is," opper ik. O, ik kan me zo goed in mezelf inleven.

De assistente geeft niet op. Ze zoekt en zoekt, en omdat ik niks beters te doen heb zoek ik ook maar mee. Onder de behandeltafel, achter mijn oren, in mijn jaszakken. En in mijn schoenen, want dat is de plek waar mijn moed zich ook vaak ophoudt. Dus waarom zou dan niet ook mijn baarmoed zich daar verstoppen? Maar nee.

En ineens is ze daar weer. Gelukkig. Met ferme stappen loopt ze met haar Nordic Eierstokken op de assistente af. "Zoekt u mij?"

"Tot over vijf jaar", zegt de assistente.
Wow, vijf jaar, dat is genoeg voor vijf pelgrimages.
"Ik stuur je een kaartje als ik in Santiago ben",  murmelt mijn baarmoeder.

... of is het nou een krakende zwever?

Stel je een zwevend tapijt voor.
Maakt niet uit of je die van de Efteling neemt of een echte uit er was eens. Als het maar zweeft.
Heb je dat? Mooi. Wat hoor je nu in gedachten?
Een oosters muziekje neem ik aan.
Of de herrie van de Efteling. Papier Hier en gegil in de piratenboot daar.
Maar kraken?
Vast niet.
Kraken hoort niet bij zweven.

Toch doet hij het. Kraken. Ons zwevend toilet!
Zomaar ineens.

Was die aanslag misschien geen kalk maar het werk van een vermo(l)mde terrorist?
Kan een zwevend toilet ook neerstorten?

Hoe dan ook: ik zit niet meer op mijn gemak.

Nee, dit keer geen dierentuinfoto's, maar het 'plaatje' van een Aha die grommend wroet in stapels papier. Als een hamstertje versjouwt ze stapels en curverbakken vol 'archief' of 'nog uitzoeken' van de ene hoek naar de andere hoek van haar kooi. Ook daar liggen ze in de weg, dus met een ferme zwaai zwiepert ze de paperassen weer naar een andere hoek.

Ook al als een hamstertje sleept ze twee tot drie keer per jaar allerlei spullen haar holletje in. Stapelbakjes, tijdschriftenmappen, ordners in alle kleuren van de regenboog, mapjes, schriftjes, notitieblokken, agenda's, pennenbakjes, memoprikkers en takenlijstjes: je kunt het zo gek niet verzinnen of Aha! heeft het in meerdere uitvoeringen. Binnengesleept op momenten van wanhoop en in de illusie dat die ene aanschaf - natuurlijk toevallig net in januari in de aanbieding - in één klap een einde maakt aan een gevecht dat ze al decennia lang voert tegen de chaos. Maar met het binnenslepen van die spullen wordt de chaos alleen maar groter. Want waar laat je al die bakjes en ordners? En als ze al een plekje krijgen, hoe sorteer je de buit? Verder dan een eerste aanzet tot overzicht komt Aha nooit. Binnen het half uur of hooguit een uur stort ze in, murw van de vele keuzemogelijkheden die haar ook bij het ordenen doen wanhopen.

Dat is denk ik nog het meest onwaarschijnlijke, het goddelijkste, in het scheppingsverhaal: dat de god van de schepping nota bene zes dagen achtereen doorging en dan ook nog eens op elke dag een reeks wel zeer kloeke besluiten nam. Goed dat die God niet naar mijn beeld geschapen is. Ze zou gelijk op de eerste dag al twijfelen of er wel licht moet zijn, en hoeveel dan, en welke kleur en waarvandaan. Op de tweede dag strandde ze in de naamgeving van land en wateren. En op de derde dag zou ze zich wanhopig hebben afgevraagd of en zo ja hoe bomen moeten groeien. Stam en takken omhoog en wortels met tenen naar beneden, of liever iets in de breedte, of alles alleen naar beneden? Moet het wel groeien, of kan het er ook gewoon zijn, zomaar ineens? En welke kleur moet het hebben? Áls er al dagen volgden, dan werden die alleen nog maar vreselijker en vermoeiender. Want hoeveel poten moet de giraffe? Welke kleur geeft ze het nijlpaard? Doen we de kangaroe met streepjes, stipjes, of effen? Of van alles eentje? Moet er van alles twee bij elkaar horen, of doen we een triootje? Moet soort bij soort of kunnen ze ook mixen? Wie eet wie? En wie begint er met eten? Wie maakt ze eerst, het ei of de kip?

U snapt, beste lezer, de werkkamer van Aha! is een beestenbende.