Of ik verdoving wilde, vroeg de aardige tandarts.
Of ze van plan was veel geweld te gaan gebruiken, vroeg ik.
Neu, twee kleine gaatjes, zo gepiept, zei zij.
Dan geen verdoving, zei ik stoer.
Stiekem haalde ik opgelucht adem. Ik ben banger voor de prik dan voor de boor.

De gaatjes waren inderdaad zo gepiept. Maar toen kwam de haak. Slik. Die kende ik. Een vorige keer had ze daarmee rausch rausch rausch hakkend en bikkend tandsteen verwijderd. Daarbij was ze regelmatig uitgeschoten richting tandvlees. Te laat om nog om verdoving te vragen. Te laat om af te bellen. Hier lag ik, totaal machteloos, overgeleverd aan beul met een vleeshaak.

Ze zette de haak tussen mijn tanden en trok. Toen bedacht ze zich.
Dit kan ik beter anders doen,  zei ze.
Mijn idee, zei ik.
Ik kreeg een lasbril op.
Ik moest mijn ogen dichtdoen.
En in de waan dat ze eindelijk dat vriendelijke ronddraaiende borsteltje van mijn vorige tandarts ook had aangeschaft, om daarmee mijn tanden te kietelen, ontspande ik.
In het volste vertrouwen opende ik mijn mond en sloot mijn ogen.

Wist ik veel dat tandartsen nu ook een kärcher hogedrukreiniger tot het instrumentarium rekenen? Tien minuten later waren niet alleen mijn tanden, maar ook het tandvlees, mijn lippen en de punt van mijn tong gezandstraald.

Mijn mond is nu, een dag later, nog zo gevoelig, dat poetsen niet gaat. Dus ontwikkelt zich gelijk een nieuwe laag tandsteen. Volgende keer zal ik smeken of ze alsjeblieft weer die ouderwetsche vleeshaak wil gebruiken.

De grote, langharige bok staat uitdagend te springen op de omgevallen boomstam. "Kom dan, als je durft!", lijkt hij te roepen naar het kleine bokje.
"Puh, ik ben heus niet bang voor jou hoor, als je dat denkt." Het bokje springt op de stam. Kop aan kop staan ze. Of liever: kop aan hals, want de kleine David is nog niet half zo groot als zijn tegenstander Goliath.

Dan gaat David op zijn achterpoten staan en doet een stapje naar voren. Kletterend bokken de horens van de beide bokken tegen elkaar. Na een stuk of wat kopstoten springt David van de stam af en knabbelt aan een blaadje. Goliath is niet tevreden. Keer op keer daagt hij David uit tot een gevecht. David reageert niet direct, neemt een quasi nonchalante houding aan en springt pas na een poosje - als om van het gezeur af te zijn - op de stam voor een paar kopstoten.

Het ziet er prachtig uit. David die op zijn tenen de confrontatie met Goliath aangaat. Er schijnt een mooi laag winterochtendzonnetje en ik heb mijn fototoestel bij me. Dus. Ik rits mijn tas open om het toestel te pakken. Binnen twee seconden staan de bokken broederlijk naast elkaar voor mijn neus, hopend op iets lekkers.

Geen foto dus. Maar wel een vredestaktiek: geef ze te eten, dan willen ze niet meer vechten.

Ooit werkte ik braaf voor werkgevers. Ik was geen volgzaam schaap, maar bouwde op mijn manier wel mee aan de organisatie. Toen kwam er een nieuwe baas. Die had een managementcursus gevolgd en combineerde die met het karakter van een zware locomotief. Alle wagonnetjes moesten in hetzelfde tempo mee op hetzelfde spoor. Binnen twee jaar werd ik uitgerangeerd: ik kon niet uit de voeten met het dwingende sjabloon. Ik wilde persoonlijke invulling, maar dat mocht niet.

Webloggen is geen baan natuurlijk, maar voor het overige lijkt wat hier gebeurt op mijn laatste dienstbetrekking. Een benauwend sjabloon, met allerlei hinderlijke bijwerkingen. Goed bedoeld van de organisatie misschien, maar niet mijn spoor.

Het werk als zelfstandig ondernemer bevalt me alweer ruim een jaar uitstekend. Het webloggen als solist zonder dwingende formats lonkt me toe. Ik pak mijn boeltje en koppel me binnenkort los.

Ik had mijn rondje hardlopen weer 500 meter vergroot. Trots was ik. En moe.
Ik stap de kamer in en doe hijgend mijn gymschoenen uit.
Er is - op mij na - niemand thuis.
Ik heb dorst.
Op tafel staan wat halflege bekers. Van die kleurige onbreekbare ikeadingen. Kennelijk had de rest van het gezin haast gehad met de deur uit gaan.
Zoals gebruikelijk onder moeders, maak ik eerst de restjes op die de kinderen hebben laten staan. Ik drink de twee slokken jus d' orange uit de gele beker. Lekker. Daarna pak ik de rode beker, waar water in zit. Twee flinke slokken neem ik. Die smaken toch wel een beetje raar. Het ruikt ook raar. En onderin de beker zie ik wat donkere klodders. Raar.

Vlakbij waar de rode beker eerst stond, ligt een waterverf-tekening van mijn dochter te drogen.

Hm.

Veranderingen vind ik vaak leuk, behalve wanneer ze me overvallen.

De homepage van 20six lees ik nooit. Daar had ik geen reden toe, dacht ik. Stomverbaasd was ik dan ook gister, toen ik ineens niet meer op mijn weblog kon. In plaats daarvan kreeg ik een berichtje met een beetje verwijtend klinkende opmerking á la: je had het kunnen weten als je braaf onze site had bezocht.

Vandaag opnieuw geprobeerd en hé, ik kom een stap verder. Eén stapje, niet meer, want er is iets met wachtwoord. Na enig dwalen vind ik de plek waar ik het wachtwoord kan uitschakelen. En ontdek dat mijn hele opmaak naar de challemiezen is.

Het zal wel goed bedoeld zijn. Misschien is het ergens een verbetering, al weet ik nog niet waar. En ik wil echt niet op elke vernieuwing mopperen. Maar toch heb ik ineens het gevoel dat mijn kamer ongevraagd is heringericht in een stijl die niet de mijne is. De webmaster wenst me succes met het opnieuw opmaken van het geheel. Danku.

Wat ik had willen schrijven ben ik al vergeten. Zal ook wel niet belangrijk zijn geweest. Jeump, zo sacherijnig heb ik zelden geschreven. Kun je nagaan wat een lelijke layout voor effect heeft op je stemming.

Zojuist kreeg ik bericht dat ik omaha ben geworden!

Ik vind het zo spannend!
Met het puntje van mijn tong buitenboord brei ik iniminikleine sokjes en een heel zacht mutsje.
Als de telefoon gaat schiet ik overeind. Zou het...?
Het kan nu elk moment gebeuren.